Dit weekend (begin april) heb ik dienst. Er zijn interessante patiënten maar ook wacht ik op een presentatie over een Impella hartpomp studie op een Amerikaans congres. Post-covid kun je dit online volgen en anders wel via posts op X. Verder staat de 7e editie van ons RICS symposium op de agenda. Kortom, congressen zijn niet weg te denken. Velen vinden dat er niets gaat boven een goed, liefst internationaal congres.
Er was een tijd, toen de post nog per koets reisde, dat kennis handgeschreven verspreid werd. Hiervoor kwam het congres in de plaats. Het “International Medical Congress” was een reeks internationale wetenschappelijke congressen dat plaatsvond tussen 1867-1913. Het eerste congres in Parijs was een succes en het congres groeide. De 14e editie was in Madrid in 1903. In The Lancet stond vooraf een gedetailleerde uitleg over zowel land- als zeeroutes om het congres te bereiken. De Royal Mail Steam Packet Company bood artsen in Engeland een korting van 25% op de prijs van de trip Southampton-Lissabon. Engelse en Franse spoorwegdiensten gaven kaartjes met korting aan deelnemers. Het congres werd echter steeds logger door het grote aantal bezoekers. In het NTvG (jaar 1904: “Het nut der congressen”) werd geklaagd over “den naderenden ondergang der congressen door hyperplasie”.
Niets kon het congres echter volledig vervangen. Kritiek was er wel. Professor Ioannidis betoogde in JAMA in 2012 dat “er geen enkel bewijs is dat medische bijeenkomsten de gezondheid of gezondheidszorg ten goede komen. Erger nog, de meeste congressen zijn gebaseerd op twijfelachtige waarden en mogelijk zijn ze eerder schadelijk dan nuttig voor patiënten. Met dubieuze middelen (het vliegtuig) naar dubieuze gebeurtenissen reizen is een dodelijke activiteit die verantwoordelijk is voor de productie van duizenden tonnen CO2, het bevorderen van klimaatverandering en het vernietigen van de planeet” (bedenk dat dit meer dan 10 jaar geleden is). Hij stelde dat de gepresenteerde abstracts vaak teleurstellende stukjes overhyped onderzoek zijn en dat key-opinion leaders vaak een biografie hebben met zoveel belangenconflicten dat de inhoud van hun lezingen weinig objectieve waarde heeft.
Grote congressen bezoeken met vele panel, round table en poster sessies, in combinatie met een stedentrip, onderbroken door korte nachten in ongezellige hotelkamers of wachtend op luchthavens, is vermoeiend. Mensen vertellen hun verhaal in max 10 minuten en dan volgt er een discussie waarbij de referent druk is met zelfprofilering. Vreselijk is het continu in- en uitlopen van de zaal door congresbezoekers.
Maar dit hangt natuurlijk allemaal ook af van het type congres en de schaal. Ik denk toch dat meestal de voordelen de nadelen overtreffen. Er zijn congressen waarna je naar huis terugkeert met een gevoel van liefde voor je vak, en je weet weer waarom dit de mooiste baan ter wereld is. (Leren) presenteren, kennisuitwisseling, netwerken en gezelligheid zijn belangrijk. Een inhoudelijk succesvol congres is ook door de deelnemers, voorbereid en vaak kleinschalig. Hele grote congressen zijn aardig en brengen je nog eens ergens, maar verwacht niet te veel. Geniet met mate, en soms online.
